Mooi hoor zo’n innerlijke fantast die vertelt over wat mogelijk zou kunnen gebeuren, of wat een ander allemaal denkt. Vaak weinig opbouwend en een aanjager voor meer van dat. Het is vast wel eens helpend geweest, in een ver verleden. Alleen begint het op zeker moment misschien wat uit de hand te lopen en brengt het stress of loopt vertrouwen weg.
Hoeveel fijner zou het zijn als die verteller eens iets moois en positiefs zou brengen? Of prettiger nog, de stilte een kans zou geven. En die verhalenverteller van je, bedoelt het goed hoor. Wil eigenlijk alleen dat je veilig en beschermd bent. Dus je mag dat deel in je ook koesteren en liefdevol uitnodigen om alles eens wat meer door een roze bril gezien te vertellen.
Dagelijks hoor ik mijn eigen verhalenverteller aan, ze vertelt wel veel zachter en liefdevoller dan in het verleden gelukkig. En er zijn momenten dat we samen mooie verhalen schrijven om de toekomst te creëren die ik wil. Dan meimeren we samen over de meest fantastische mogelijkheden.
En inmiddels heb ik vele tools om mijn innerlijke verhalenverteller ook eens wat rust te gunnen. Zodat er stilte mag zijn. En stilte geeft ruimte, mijn lichaam ontspant en mag even het gesprek overnemen. Waardoor er nog meer rust komt. Dan zit ik even heerlijk te laven aan gewoon hier zijn.
Zou jij je innerlijke verhalenverteller ook wat beter willen leren kennen?
